اندیشه نو

بعضیا در حکمت قانونگذاری توبه دچار اشکال شدن و با خودشون فکر کردن اینکه خدا گفته من توبه پذیرم ، خودش یه نوع دعوت به گناهه و مردم به اعتماد این که بعدا راه توبه به روی اونا بازه ، در پاره ای از عمرشون به گناه رو میارن.

البته اشکالی که گفتیم مخصوص به قانونگذاری توبه نیست چنین توهماتی در هر نوع عملی که اسلام اون رو مایه ی بخشودگی گناه معرفی کرده حاکمه همچنان که مخالفان شفاعت نیز همون رو دست آویز خود کردن

حالا اصلا چرا خدا همچین قانونی رو گذاشته ؟

شما همه آیات قرآن رو در نظر بگیرید ، همیشه حرف از دوزخ و عذاب ، با حرف از بهشت و نعمت همراهه

این همراهی به خاطر اینه که در تربیت ، تنها ایجاد ترس کافی نیست بلکه در کنار اون باید امید رو پرورش داد و اینجور گفت: اگه خدا جهنم داره ، کنارش بهشتم داره تا بنده خدا فقط کنار زشتیها نره و اگه روزی آلوده شد از رحمت خدا مأیوس نشه

شکی نیست که هر آدمی (بجز معصومین و اولیای الهی) در طور زندگی به خاطر سرکشی نفس به خلاف و گناه کشیده میشه و عذابهایی در نامه اعمال اون نوشته می شه حالا اگه این انسان راه توبه رو به روی خودش بسته ببینه با خودش میگه حالا که سر نوشت من جز عذاب و بد بختی چیزی نیست پس چرا از این به بعد از عشق و حالم و بذارم کنار؟ واضحه که با این عقیده به فکر اصلاح خودش نمی افته و به خلافکاری خودش ادامه می ده و هی با خودش می گه آب که از سر گذشت چه یه وجب چه صد وجب !!!

ولی اگه چنین آدمی معتقد باشه که خدایی که مجازات کافران و مشرکان زیر دستشه، سنت دیگه ای هم داره و اون اینکه اگه در باقی مانده عمرش تصمیم بگیره که دیگه دور و بره گناه و خلاف نره در این صورت خدا گناهای گذشته اونو بخشیده و در این حالت سرنوشت اونا با سرنوشت آدمای خوب خدا یکسانه.

از این توضیح روشن می شه که توبه نه تنها عامل تشویق به گناه نیست بلکه عامل کاهش گناه و خلافه 

و کلام آخر اینکه اصولا سوء استفاده از هر اصل صحیحی وجود داره ولی این سبب نمی شه که ما اصل قانونی اون رو زیر سوال ببریم و بگیم که اصلا چرا خدا همچین قانونی رو وضع کرده !